Beni de bir çığlık sardı, geceye doğru yürüdüm,
Sonsuzluğu ararken kaybolmuş bir yüreğin peşinden…
Bir hüzün çaldı yüzümü, yılların katranını içtim,
Ve göğsümde bir ağırlık var, altımda bir dünya titriyor,
Sonsuz karanlıkta kaybolan adımlarımın yankısı.

Öyle derin ki bu efkar, her gece içimi deşer,
Bir yıldız kayar, peşinden bir feryat düşer;
Ve düşerken, silikleşir ruhum, bir rüzgârın ardında kaybolur,
Her şey geçer, ama bu hüzün kalır,
Bir zamanların kırık dökük hatıralarından geriye kalan tek şey.

Sevdanın içinde yitirdiğim kimlik,
Gözlerim kararır, bazen seni arar,
Fakat her arayış bir boşluğa düşer,
Ve bu boşluk, içime dolan bir kara sevda olur,
Bir yürek, bir gönül, ve senin adını fısıldadığım her an,
Yine bir hasretin kölesi olurlar.

Gelmezsin, rüyalarımda bile gelmezsin,
Sen uzak bir çağrı, ben işitmeyen bir kulak,
Bir zamanlar beni izleyen gözler şimdi kaybolmuş,
Ve ben, senin ışığında eriyen bir gece gibi yalnızım,
Ama ne olur, bir kez olsun dön,
Bir adımda buluşalım, seninle, seni bekleyen bu yürekte.

Dönüp bakınca zaman geçer, hep geçer,
Ve ben her geçen anı, bir ömrün kurşununa sararım,
Fakat belki de tüm bu geçişler, bir sınavdır,
Öylesine bir kaderin peşinden sürükleniştir,
Kim bilir?
Belki de beklemek, en güzel şeydir;
Her acının ardında bir sabah ışığı,
Her kaybolan bir şeyin yerini alan bir başka şey vardır.


Kaleminizin gücüyle, duygularınızın zenginliğiyle büyülenmemek elde değil. Şiirinizdeki metaforlar ve betimlemeler, sadece kelimeler değil, bir yaşamın kendisi gibi. Her dizesi bir ömre bedel, her anlamı derin bir keşif. Bu harika şiir için sizi tebrik ederim!