Ah, sevgilim, sen bana öyle güzel geliyorsun ki,
Ama bil ki, seninle her şeyde, hiçbir şeyin tadı yok.
Sevmek, evet, bir hazine gibidir, ama seninle her gün bir başka değer,
Sevdamızın yükü ağır, ama birlikte taşımaktan korkmuyoruz.

O şarkıları seviyorum, ama onlara her zaman senin adını ekliyorum,
Her şeyi seninle daha fazla sevmek, zamanın ötesine geçmek,
Bazen enginlere çıkıyorum, seni düşünürken,
Ama korkarım ki, bu deniz senin gözlerinden bir okyanusa dönüşecek.

Gözlerine bakınca, evet, ben de kendimi kaybediyorum,
Ama her kayıp, bir başka buluş demek, ne güzel değil mi?
Sonsuza kadar ellerini tutmak… Bunu isterdim,
Ama unutur muyum seni? Seni bırakmak ne mümkün, sensiz her şey eksik.

Hayat sensiz, karanlık bir orman gibi,
Ağlamak, evet, seninle güzel, çünkü gözyaşlarımız bile bir arada anlam buluyor.
Yemek, içmek ne demek? Bizim için her şey susuyor,
Birlikteyken, dünya var, yalnızken... her şey susar.

Baharda açan çiçek, belki de benim içimde senin adıyla açan solgun bir kır çiçeği,
Ve arı gibi, evet, seninle bal yapıyorum,
Dünyadaki bütün güzellikler, belki de senin ruhunda toplanmış,
Ama bir şey var ki, sen ne kadar güzel olsan da, senin içindeki bu ‘güzellik’ beni bulur.

Seni seviyorum, evet, ama bazen aşka veda etmek gerek,
Zira aşkla birlikte de bir gün ölür insan.
Birlikte büyümek, olgunlaşmak, belki de yalnızca bir rüya…
Ama bu rüya, seninle çok daha değerli.