ZİNDAN OLAN HAYATLAR

Nadasa bırakılmış, toprakların misali,
Durgun esen rüzgârda savruluyordu saçlar,
İz’anı bırakmayan insanların hayali,
Hoş esintilerle, vururdu bahara taçlar.

Şimdi hasretinden, daima ağlıyor gözler
Yüreklere dokundukça soluyordu yüzler
Uçan her kelebekle rengarenk olur izler
Simsiyah gölgelerde, yemyeşildi yamaçlar.

Bir öyküdür uzayıp giden yollarda zaman,
Sevmek ve sevilmekle huzur bulurdu insan,
Yılların vebali çökünce omuza her an
Hayaller dünyasında değişirdi mizaçlar

Gökyüzü tenhalaşır, kuşların yokluğunda,
Hava buz tutar, bakışların soğukluğunda,
Dünya bir başka olur, açların tokluğunda,
Ruhlar göğe yükselir, yaşanınca miraçlar.

Dünya değiştikçe neden değişiyor insan?
Bu değişimin rengi, kalplere bakar inan,
Örülen duvarlarda tutsak olduğumuz an
Küf kokan odalarda saymıyordu sayaçlar

Heycansız bir ömürle çekilmiyor dünyalar,
Yüzdeki izlerin resmini çizer aynalar,
Geceye yasaklı olur gördüğün rüyalar,
Kan çekilir, yüz solar, tesir etmez ilaçlar.

Yaşadığımız mazi, eskimez zamanlardı,
Toprağın her katında bereket bolluk vardı,
Ölmeden kabre giren yaşayan insanlardı,
Rahmet inince yere, yeşerirdi kıraçlar.

Ölmeden ölmek miydi? alnımıza yazılan,
Kalpleri bölmek miydi? ruhumuza kazılan,
Ömür boyu gülmeyip hep ağlayıp ezilen,
Şimdi aydınlatmıyor yolumuzu sıraçlar.

...andelip...