Uçurtma mı yırttılar gölgelik bir kuytu da
Sarı bir çocuk niyetineydi
Mavi gözlerimin telaşesi
Bir sur dibinde çöl manzaralı dünyanın
Tek eksikliğimizdi
Tek tek eksilmek..

Sana mı getirmeliyim dedi
Yoksa seni mi
Yurtsuzluğun baş köşesine koyarak fukaralığımı
Derin bir uykunun son deminde
Kahkahalarım vardı benim
Beyazdan çok gri misali saçlarım
Beni bilmezler biliyorum
Beni duymazlar hissediyorum
Ayakların toprağın kalbini delerken sessiz sedasız
Nereye gidiyorsun, bilmiyorum..

Şimdi nice manzaralara bakıyorum kör
İçinde sen olan
Dilsiz, mavi bir çocuğun hengamesiyle
Asuman’a gürültülü
Oysa ki sessizce defnetmiştim
Bozkırın tam ortasına..

Uçurtmamı yırttılar
Bütün olanlar ve olacaklar
“Şiir değildir” niyetineydi amansız
Kör, sağır, lal hesaplaşmalar
Gece niyetiyleydi
Gündüz olanlar…

Ne desem ne söylesem kâr değil
Kuşbakışı bir şehrin semalarında
Nice katiller gördüm kanatsız,
Elleri titrek bir namlunun ucunda
Akıldan yoksun, hesapsız, ziyan
Yırtılmış bir ömrün beyaz sayfalarında
Habersiz,
Uçurtma mı yırttılar…

23/12/2024