Usul usul uzaklaşabiliyorken yazılı bir kaderden,
Dalıyorum sonsuz zamana ve bir kuruşluk insana.
Ağırlaşmış duygular ile yol alıyorum,
Ördüğüm taş duvarların ardından.
Çürümüş ruhları seyre dalıyorum;
Kalabalık boşluklara koşturan insanlar...
Kinin kölesi olmuş, görmez artık bu kör gözler.
Masumiyet arayışındayım, dumanlı kaoslar içinde ben...
Kömürden bedenlerde artık kayıp ruhlu çocuklar;
İliklerine kadar işlenmiş zehirler akıyorken,
Harap oldum, durgunlaştım; karanlık zamanlarda sıkıştım.
Yaşlı ruhların vicdanının kopuş sesiydi adeta.
Yılların içinde demleniyorken ben,
Sığamadım hiçbir güne; esirim bir dakikalık nefese.
Güllerden uzakta renklerim...
Anlamını yitirdi, ucuza satıldı hatıralar.
Bir felakete sürüklendim, nefes almanın zulüm olduğu saatlerde;
Biri katliam, biri intihar... Masumane bir şekilde yok oluyoruz.