ÜŞÜYORUM

Üşüyorum gözlerimi her kapadığımda
Ellerin yüreğimi ısıtamıyor
Uzatmıyorsun ki…
Uzak kıyıları okşuyor
Ben yalnızlığıma sarılmışım
İçimi ürpertiyor saçların
Her dokunuşunda dalgalara
Gözlerimi tekrar kapatıyorum
Gözlerini görmeyeyim diye.
Yalnızlığın titremelerindeyim bütün gece
Uzanıp tutmak varken ellerini
“Gel! ”diyemiyorsun.
Sıcaklık olup ruhuma akmak
İyice yanına sokulmak istesem de
Uzatıp yüreğini avuç avuç
Ne çare
-“Al! ” diyemiyorsun.
İçim üşüyor
Yalnızlığın titremelerindeyim
Karartılar soğuk bir battaniye gibi
Sırtımda kambur
Uyku dersen
Yolları horlamalarla kapanmış isyankâr

Hani desem ki gülümsüyorum
Yalandır inanma
Her hücreme yapışmış hüzün
Dışarıda sessiz ve karanlık bir gece
Beni neden kahrediyor şu iki hece:
“ Yoksun! ”
Sor cesaretin varsa anlatayım
Soramıyorsun bak.
“Anlat! ” diyebilseydin şayet
Şöyle başlardım şiire: Üşüyorum…
Şimdi yatağımda benimle birlikte yatan
Bir yalnız gölgem var
Yüreği çarpmaz
Utanır yalnızlıktan
Hiç mi hiç konuşmaz…
“Üşüyorum! ” diye bitirirdim
Belki de bitiremez,
Biterdim.

Turgut UZDU