Mekanındır senin bir yol kenarı,
Her zaman burada kal yeşil ağaç.
Yolda kalmışların ol mihmândarı;
Mevla’dan ecrini al yeşil ağaç....

Bunca zaman kaldın bu ıssız yerde,
Tek dostun rüzgârdır, gelir seherde,
Ya olsaydın kurak, susuz bir çölde;
Aklından geçeni sil yeşil ağaç...

Bazıları gelir kökünü sular,
Bazıları gelir dalını kırar,
Olsun,sen kimseye eyleme zarar;
Elbette çiğnenir yol yeşil ağaç...

Özenme eldeki güle yaprağa,
Sararıp düşerler bir gün toprağa,
Duman üstün gelir en yüce dağa;
Üstünlük takvâ’da bil yeşil ağaç...

Demedin ki, git gölgemde uyuma
Göz dikmedin ekmeğime, suyuma
Işık düşmez dünyada damdan dama;
Bedava verilmez çul yeşil ağaç...

Allah razı olsun, dinledin beni,
Bilmiyorum neden, çok sevdim seni,
Bir dost gibi ikram ettin gölgeni;
Kazançlıdır veren el yeşil ağaç....

Dinlemek iyidir, sözdür yorucu,
Daim kazandırır sükût orucu,
Söz odur yapıcı, arabulucu;
Savaşlar çıkarır dil yeşil ağaç....

Tozlu toprağına serdim hırkamı,
Korkup, çekinmeden döndüm arkamı,
Kovmadın, tutmadın iki yakamı;
Sana minnettâr bu kul yeşil ağaç...

Her geçen yolcuya güvenme! derim,
Arkandan vururlar olmaz haberin,
Unutmam hakkını birgün öderim;
Beni ötelerde bul yeşil ağaç...

Kusuruma bakma, fazla konuştum,
Seni dost bilip de derdimi açtım,
Akşam oldu evden çok uzaklaştım;
Gidemem, uzundur yol yeşil ağaç,
Bugün ev sahibim ol yeşil...

Nuriye Akyol