Bul beni ey sevgili!

Sensiz çok yoruldum,
Çok üzdüler yokluğunda beni.

Tanrı’nın sevdiği gibi sev ama sen beni olur mu?
Sonsuz bir Özlem ve Aşkla.

Tüm sevap ve günahlarımla kabul et huzuruna.
Tövbe edip bin defa kapanayım ayaklarına.
Zira, suçum yok inan,
İnsanlıktan başka.

Olur da, bir gün düşerse yolun bana,
Nefesimden leylaklar biriktirdim senin için,
Unutma.

Al, kokla.

Yüzüne çarpan rüzgarın terkisinde kokum,
Derin derin çek içine, unutma.

Bir nefes ver sonra sımsıcak,
Ilgıt ılgıt esen nefesinden tanırım ben de seni, hatırla.

Simsiyah çığlıkları maviye boyarken martılar,
Tuzlu iyot kokusunda bulacaksın tenimi.
Üstüm başım darmadağınık,
Aklım, fikrim, ayaklarım çıplak.

Bir de, akşam üstü olunca vakit,
Dingin bir kızıllık düşerken şehrin doruklarına,
Uzaklara devir gözlerini,
Yasla kalbini kalbime,
Yüreğimden sev sen beni, olur mu?

Derin acılarım var gecelerimde,
Derin yalnızlıklar var hecelerimde.

Bir de sen kokan şiirlerim var,
Sen hiç bilmesen, okumasan da.

Hiç kimseye aldırış etmeden,
Beyaz çarşaflarda değil de,
Bembeyaz sayfalar arasında,
Ulu orta seviştiğimiz dizelerin şerefine iç bir şeyler,
Bizim için.

Bir buse al sonra dudaklarımın kıvrımından,
Savrulsun şöyle sakallarından tel tel kederler,
Bir öpücük kondur sonra alnıma,
‘Sana geldim’ de.

Bir gün, senin de gideceğini bilsem de,
İnanırım yine de.

Ama, bir kez de olsa öp hasretimden,
Olur mu?

Olur da bir gün,
Yolun düşerse bu şehre,
Ya da yaşıyorsan bir arka sokağımda,
Sana bizden izler bıraktım,
Yolumun düştüğü tüm kaldırımlara.

Bul beni,
Beni ara,
Çok üzgünüm yokluğunda,
Unutma.

Özlem SABA