Kanlı Kayın OrmanıŞiirin hikayesini görmek için tıklayın Ey sarı saçlı mavi gözlü çocuk!
sen bir eflatun ölüm ben mor menekşeler gördüm gördüm/ kırk kilo bir kadın baş parmağıyla bebesini emziriyordu terazinin bir kefesinde sütten kesilmiş bir meme -diğer kefede Kâbe’yi sallıyordu henüz yedisinde bir kız çocuğu uzatılan şekerleri geri çevirdi o elleri öpüp kokladı ’ölen babasına benzetti" bir Yusuf güzelliği -Züleyha’nın gözyaşlarını siliyordu sırf çocuklar sevinsin diye Sayın Tanrı tarafından yedi günde yaratılmış gökyüzünde bir kuşak işgal altında kırmızıya çalıyor tüm renkler memlekete hayırlı bir evlat versin diye toplum mühendisleri tarafından bizzat seviştirilmiş ana babalar -ekmek derdinde "belki şehre bir film gelir" diye başlayan alt alta sıralı mısralar yorgun imgeler en ulaşılamaz doruğunda köşe kapmacada lirik şiirler mutluluğun resmini karalıyor Abidin kanlı kayın ormanında mor menekşeler dili başka diye belki çocukların -okunmuyor alfabeler |
umuda, insana,
12 Eylüllere,
işkencelere,
vazgeçmelere,
direnmelere
ve sonunda hikaye hep bir ömürle sınırlı değil mi usta
karlıdan kanlıya kayın ormanları
ve aslında o zamanlarını yaşayanların hiç bilmediği mor menekşelere...
eminim,
hani vicdanlı bir yürek var ya
tam da bu günler de " Narin " diye atan
işte şiir tam da o yüreğin bir hikayesi,
kendisini hikayeye saymışlığı sevmişlikten...
eyvallah.