![]() AĞLAYAN KİTAPYıllardır dolabımda bir kitap duruyordu Okumaya bir türlü fırsatım olmuyordu. Elime aldım bir gün, çevirdim sayfasını Hayret içinde duyduğum sessiz ağlamasını.. Dedim, neden ağlarsın söyle bir derdin mi var? Ne derdi olabilir, bir kitap neden ağlar.? Dedi ki: verilecek emanetlerim vardır Emanete hiyanet edenler zarardadır... Şu sebepten ağlarım, Rabb’im ederse sual Korkarım çok büyüktür üzerimdeki vebal.. Unuttum kim vermişti bana bütün bunları Al şu bilgileri de, aydınlat insanları... Heyhat ki yüreğimde saklarım aydınlığı Ah bir anlatabilsem yenecek karanlığı... Allah’ın ilk emridir "oku" der kullarına Okuyanın az gelir gül sersem yollarına. Nûriye Akyol |
Okumaya bir türlü fırsatım olmuyordu.
Elime aldım bir gün, çevirdim sayfasını Hayret içinde duyduğum sessiz ağlamasını..
Dedim, neden ağlarsın söyle bir derdin mi var?
Ne derdi olabilir, bir kitap neden ağlar.?
Dedi ki: verilecek emanetlerim vardır
Emanete hiyanet edenler zarardadır...
Şu sebepten ağlarım, Rabb’im ederse sual
Korkarım çok büyüktür üzerimdeki vebal..
Kitabın sessiz çığlığı, okuyucunun yüreğine dokunan bir hikaye anlatıyor. Her sayfası, bekleyişin ve keşfin bir emaneti gibi duruyor. Bu şiirsel ifade, kitapların sadece okunmayı bekleyen nesneler olmadığını, aynı zamanda birer duygu taşıyıcısı olduklarını hatırlatıyor. Emanet edilen bilgi ve hikayelerin değerini korumak, onları yaşatmak ve paylaşmak, her okur ve yazarın sorumluluğundadır. Sizin gibi yazarların, okurların desteğiyle yaratıcılıklarını sürdürmeleri, edebiyatın zenginleşmesine katkıda bulunuyor.