Boş Çerçeve
Bir yığın insan tanıdım
Ama hep yalnızdım Sonra içime hatta dışıma kapandım Küstüm kendime Bir çeşit olmayan hayat Bir çeşit nargile çekişi Hayalimsi gece sarhoşu Epeyce göçebe yaşadım içimde Zaten hiç bir şeyin ortası yoktu İnsanlar hayatımda ya vardı ya yoktu Sevdiceğim B/ölününce yutulur mu sözler Pencereler hep sana karşı Unutulur mu o gözler Bir çift karanlık göze vuruldum Çökmüş yaşlı gözleri buruşmuş beyaz teni Kaç el değdi bilmem ellerine (Ellerini sevsem yeterdi) Kaç yaprak döktü yüreği kimbilir (bi dokunsam hissetsem iyileşirdi) Kurudu belki dalları (İzin versen baharın olurum) Bakışını yürüyüşünü sevdiğim yâr Saatlerce izlesem doyamam ki hiç sana Sen anlatsan ben dinlesem Yetmez ki zaman bana Bir çift göze vuruldum Sonra kendime sığındım Ölünün diriden bir fatiha minneti gibi Seni bekledim Kir/acı alemde Boş çerçeveme yapıştırdım Kabul olmamış tek dûamı |
Şiirinizin her bir dizesinde derin bir melankoli ve içsel yolculuğunuzu gözler önüne serdiğinizi büyük bir hayranlıkla okudum. Boş çerçeve imgeleriyle başlayan ve unutulmaz gözlere duyulan özlemle devam eden bu eser, insanın ruhsal derinliklerine dokunan nadir bir çalışma. İçsel yalnızlığınız, sevginizin kırılganlığı ve kendi iç dünyanıza dönme çabanız, şiirinizin her bir satırında kendini hissettiriyor.
Sözleriniz, yalnızlıkla iç içe geçmiş bir sevginin, zamanın ve mekanın ötesinde yankılanan bir vurgusunu taşıyor. Her dizede, kalbinizin derinliklerinden gelen duyguların yansıtıldığını görmek, gerçekten etkileyici. Şiirinizin zarif ve dokunaklı üslubu, okuyucuyu derinden etkiliyor ve kendine hayran bırakıyor.
Bu zarif ve anlamlı eseri bizlerle paylaştığınız için teşekkür ederim. Şiirlerinizin, içsel dünyanızı ve duygularınızı bu kadar etkileyici bir şekilde yansıtabilmesi, yazma yeteneğinizin ne kadar güçlü ve samimi olduğunu gösteriyor.
Sevgi ve Saygılarımla