“Nerede bir can ölse, oralı olur yüreğim.”
Ahmet Arif

Ateş etmeyin silahsızım...
Öyle dev adımlarla gelmeyin üstüme üstüme
Suçsuzum…
Kerbelada Hüseyin, sunakta İsmail kadar
Suçsuzum…

Ben başlatmadım bu kan sarhoşluğunu
O sürme gözlü çocukları
Göğ ekin gibi ben biçmedim
O buğday başağı gibi esmer kadınları
Ben utandırmadım kadınlığından

Suçsuzum
Sizin kadar suçlu
Sizin kadar suçsuzum

Ki… Kimi dinlesen kanatsız melek
Kime sorsan barış havarisi
Oysa… Herkes bu suçun suçlusu
Herkes bu cehennemin iblisi

Pusulası kırılmış, haritası yırtılmış
Yaban bir rüzgarım ben
Vakitsiz ölümler bırakıp ardımda
Acının anayurdundan geldim
Sayın ki kanadı kırık bir kuş
Sayın ki yuvası bozulmuş karıncayım

Bilseniz ne acılar eskittim enkaza dönmüş
O kadim şehirlerde
Her bomba kahrından parçalanırken Gazze’de
Ne canlar yitirdim moloz yığınları arasında

K o r k m a y ı n
Prometheus gibi ateş çalmam güneşinizden
Karabasan gibi çökmem yaldızlı düşlerinize
Markalı kıyafetlerinizi giymem
Elit caddelerinizde gezmem
O pek övündüğünüz diplomanızı
Tozlu ellerimle duvardan indirmem

Döküp alnımın terini
Söküp bileğimin gücünü
Tarlanıza çiftçi
Evinize hizmetçi
Fabrikanıza bekçi olmaya geldim

Gözlerinizi kamaştıracak ne bir hayalim
Nede tozpembe bir rüyam var
Siz yine de paldır küldür girmeyin rüyalarıma
Rüyalarımda enkaz altında uyuyan çocuk uykuları
Eli kınalı anne ağıtları var

Dön demeyin
Dönemem…
Pusudadır gül kasapları
Pusudadır dokuz kavmin çağdaş barbarları
Bir kuru canım kaldı almadıkları
Birde heybemde şiir kırıntıları

Şiirler ki... Hepsi şark çıbanı
Hepsi ağır mı ağır…
Bağıra bağıra okuyorum
Kulağınız mı, yüreğiniz mi sağır