Gittiğin günden beri, hayatımız hep viran,
Aktı gönül çeşmesi, yürekler hep kan oldu.
Yıllarca çile çektik, duygularda bir hicran,
Bu yalancı Dünya’da, halimiz yaman oldu,

Hüzün doldu gönüller, her zaman feryad eder,
Şu perişan halimiz, hayatı berbad eder,
Girdiğim kafeslerden, ruhumu azad eder.
Soldu bütün çiçekler, gönlümüz viran oldu.

Bu dünya’nın nimeti, çok insanlar ağlatır,
Aşıkların sohbeti, gönülleri çağlatır,
Küfrün naçar inadı, din ve iman bağlatır,
Gördüğün her bir mana, hüzün ve hicran oldu.

Devasız derde düştüm, sabredip kısmet dedim
Yaşarken viranede, ağladım zahmet çektim
Vicdansız nadanlara, güvendim minnet ettim,
Her an ızdırap çeken, gözlerim giryan oldu.

İsterim sinem gamla, ızdırap ile dolsun,
Pervasız gönül, hicran ve hüzünle boğulsun,
Kalbin yamaçlarında bir ah-u efgan olsun,
Bîçare gönüller, bu sevdaya hayran oldu,

Aşk ehlinin feryadı, aşıkları inletir,
Güzel tatlı sözleri, sohbetini dinletir,
Alimle sohbet etmek, ilim irfan öğretir,
Cahille dost olunca, vaktimiz ziyan oldu.

...andelip...