Uzunca bir sokağın, çıkışını arayan kaybolmuş bir gezentisiyim.
Ruhum sahte hayatlarda misafir,
Bedenim yalan insanlarda kobay.
Çapaklı gözlerde bir öğle uykusu hayallerim,
Gözler açılınca gerçekler görülür.
Uyandım.

Sevgisi ve merhameti bakir olanların sevdiği bir ağacım ben, kendi ateşlerinde yandığım.
Odunları ellerinde hesap sorarlar; neden yandın diye, şeytani düşünceler.
Çokça etmişim suyla dans.
Göz yağmurlarım bir ömür yeter.
Ruleti sever masayı dağıtan kumarbazlar.
Kendisinin iyi insan olduğunu bilmez, gideceği evde iyiyi göremeyenler.
İyiye gidelim dersin, kötüyü seçerler.

Kaybetmeye alışmış kalpte durmaz aşk,
Kötülüğe alışmış kalpte durmaz iyilik,
Fırtınaya alışmış kalpte durmaz güneş,
İhanete alışmış kalpte durmaz sadakat.

Öykülerin içine hapsolmuş karanlık tüneller,
Bahçelerin içinde gizlenmiş büyülü salyangozlar,
Bulutların arasında sırıtan sahtekâr, arsız gökkuşağı.

Sevilmeyi bekleyen çok kedi vardı.
Sahipleri kendilerini sevdirip gitti birer birer.
Çocuk çığlıklarını bastıran sevgiler,
İlaçlarla unutulamayan günahlar.

Gözler kapanınca yalanı yaşarsın,
Yaşadım.
En büyük duadır şeytandan korunma arzusu,
Kaçtım.

Kaçar koşturmaktan, yürümeyi bilmeyenler!
Birlikte koşalım diyeni görmezler!
Sen koş, ben izlerim diyeni dinlemezler!
Sevmeyi bilmeyenler, güzellikleri ancak tuvallerde görürler.
Kirli bir tuvale bakarak hayal kurmak gibiydi,
Serçelerin sözüne güvenip aşık oolmak.
Sokaklar boyunca koşmaya devam.
Başları okşanmayı bekliyor kediler.