Mızrak gibi saplandı ,yine vehim çıkmazı
Çöktükçe ıssız gece, azar nefs’in marazı.
Gemlenmez beygirdir o, hiç kalkmaz otağımdan,
Uykular zehrir olur ,kaldırır yatağımdan.

Doru tay edasıyla asi baş’a saklanır,
Umarsız saf aklımı, kökünden esir alır,
Bir tutsam edepsizin savrulan yelesinden,
Söküp atsam ruh’umun inleyen halesinden.

İnsandır! beşer şaşar, alim olanda şaşar,
Bunca canlı ve cansız, zâhirde YAR’e koşar.
Utan, ey! sefil soluk.,utan! hem de çok utan,
Utan ki, soludukça YÂR’i edersin beyân.

Bin yüzlü yüzsüzlüğüm! düş artık sûretimden,
Ecel geldi gelecek, boşa yedin etimden.
Göz kırpmalık bir anda, ,çeker gider son nefes,
Azığını koydun mu? Bomboş kalmasın kafes.

Fikir, i’zân, şiraze.sapır sapır dökülür, Hesap hesap üstünden satır satır sökülür.
N’olur vehim içinde kalma iradem uyan
Asır fetret asrıdır , HAKK rahından ayıran.

Bu asır ki; İnsanı insanlığından alır
Asıl azar bal kokar geriye kovan kalır.
Boş kovan bir pul etmez, kuru tahta nihayet,
İmandır ruh’un balı, arı HAKK’ı işaret.

Ara da aynaya bak! sima’da ,ne yazılı
Düşün! çıplak alında neler neler kazılı.
Perdeler çekilince , çarşaf çarşaf açılır,
Nefs’in azı dişleri ulu orta saçılır.

Çekme Yaa RABB! perdeyi henüz yarı ehilim,
Kandım beygir nefs’ime, ben biçâre câhilim.
Kabâhâtler tükürür yüzüme tokat tokat,
Cihan’a Sultan olsam ,aman verir mi, sırat.

Nice keşke’yi ,aah ’ı desteledim küfede,
Kader baş göz üstüne,yürüyorum
,ebed’e.
O küfe dökülünce kıyametim kopacak,
Geçtim kızdan oğuldan, akibetim n’olacak?

Biliyorum,yolcuyum,! Yolllar çakıl bezeli,
Ne "dur"u var,ne durak, bu gidişler ezeli.
Beşikten mezara dek, yolculukmuş asl olan,
RABB’im! Akıl, şuur ver, yok ki bu handa kalan.....