3
Yorum
22
Beğeni
0,0
Puan
440
Okunma
kendimleydim bir zaman
ama yalnız değildim en azından
ne kimsenin eksikliği vardı yokluğumda
ne fazlalığı
varlığımda
yürüdüm yol boyu
yollar dikensiz
çukursuz
t’uzaksızdı s’ona dek
koşmaya başladım sonra
kendimi yarı yolda bırakıp ardıma bile bakmadan
yaklaştıkça uzaklaşıyordu ufuk çizgisi
ama yoktu o zamanlar vaat edilen dünyanın
yuvarlak olduğu bilgisi
nihayet kavuştuk dünya durduğunda
meğer zaman da duruyormuş mekana uyup
aşk imkansızın peşinde koşarken aşkmış
kavuşunca bitiyormuş masal misali
n nihayetinde hüzzama dönüyor nihaventten o makam
kendine koşuyorsun bu defa
gözlerindeki film, şerit ihlali yapmadan
artık bırak koşmayı
yürüyecek hal bile kalmıyor kendine geldiğinde
yalnız son durakta
bir yalnız beklemekte
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
