Ýki satýr ,haber aldým sýla’dan,
Kerpiç evler mendi salmýþ nöörüyüm.
Ara sýra düþlerimden gel eden,
Peykelerin süsü kalmýþ nöörüyüm.

Kurnalara küsmüþ, buz gibi sular,
Börtü, böcek, kurak topraðý yalar.
Koyun, kuzu, kýraç daðlarda meler,
Kulaðýmda sesi kalmýþ nöörüyüm.

Yeni yetme koçlar atmýþ sýla.’yý,
Düðünlerde çeken yokmuþ halay’ý.
Varýp, köy evine, sersem pala’yý,
Muhabbetin ne’si kalmýþ nöörüyüm.

Sitem ektim, memleket’le arama,
Nöörüyüm ben tuz basarým yara’ma.
Þu sýralar pek gidesim var ama,
Eskilerin ,yas’ý kalmýþ nöörüyüm.

Ahdým vardý keþke davar gütseydim,
Dere, tepe, pýtýraða batsaydým.
Ekmeðime, kur soðan katsaydým,
Avazýmýn sus’u kalmýþ nöörüyüm.

Kélam bitti, kalem kaldý elimde,
Cümlelerim, zehir yuttu dilimde.
Bir küllenmiþ yürek vardý solumda,
Tüte tüte, isi kalmýþ nöörüyüm.