BU BENİM OYUNUM

İmlası bozulmuş bir dünya
Ve nefsi en beter
Aptallıklara kabarmış
İnsanlar arasında,

Taşlanmıs hecelerden
Kaçırdığım bir kaç kelimeyle,

Hayata tutunuyorum
Biraz yorgun, biraz kırgın

Şaşılası ve garip bir haldeyim
Küçük, mutluluk havasına
Kendimi alıştırmakla
Meşgulüm,

Sevinçli bekleyişlerin
Kenarında oturmuş,

Beni ikna edecek
Zamanlara gebeyim.

Hileye sığınmış
Acizliklerin
Açtığı oluktan,
Günah akıtan

Bütün fanilerden artık
Uzaklaşmak istiyorum.

Söylesene

Hazmı olmayan
Bunca hafiflikler
Sana olan itaatimizden mi

Yoksa senin o anlamsız
Kaprislerinden mi

Şehvetin topuklarından
Beslenmiş
Bütün gölgesi bozuk,
Mayası ekşilerden

Aklımı sıyıramadığım
Hergun senden
Biraz daha uzaklaşıyorum.

Çünkü insanlık

Bunca maksatlı
Gösterislerin hamisi
Ve zenginliğin kölesi
Oldukça

Ben bize vasiyet edilmiş
Bütün iyi niyetlerimden
Kovuyorum kendimi,

Hergün acıların
O emsalsiz misallerini
Tattıkça,

Ey !

Karanlık boğucu bekleyişlerin
Doyurduğu insan,

Mahcubiyet duymadan
Beyninde ki bütün çılgınlıklara
Vesile arayan
Çaresiz kurt sürüleri

Hadi !

Kaldırın kadehlerinizi
Acılarınız zevki
İşaret ettikçe,

Ölüm damgalanmış
Ürkekligini koparıp
Alacak sizden

Ve ben bütün
Aykırılıkların şiirlerini
Yazmaya devam edeceğim.

Zıt istikametlerde çoğalarak...

Nevzat TAŞKIRAN