ışığı söndü masalın
uyandım çıngıraklı zillerle
dikenli bir sahraya yürüdü rüzgârlar
tozu dumana kattı kırk kanatlı ejderler


savruldum
yuvarlandım
uçurumlardan itildim


tsunamilerin
ezici fırtınaların kasırgaların içinden hırçın dalgalarla
kumsala atılan bir deniz kabuğu
şimdi yuvam


öğrendim en zorunu
korkuyu bildim ve karanlığı gördüm
hissettim acının karnaval şenliğini
ürpertisi yüksekti travmanın


kimseye
dillendiremedim acıyı gözyaşlarımdan öte
bir fırtınanın kalbine tutunmak gibiydi yaşam
zehri soludum her türlüsünü akrepleri çiğnedim
örümceklerin zehirli ağlarından tutundum
ve kaderin kederin kusmuğunda
yüzdüm


tırtıldan bir kelebeğe dönüştüm
ormansız topraksız çiçeksiz bir vadide


........



çıplaktı içim tutuştum
yanmış kütüklerin üstünde alev alev
duman ve sislerin içinden geliyordu ecel
saçlarımı sürüyerek


dönmüştü zaman
dönüşmüştü rüyalar kara deliğe
yırtılmıştı kalbimin yol haritası
dona vurmuş bir zambak gibi
soyuluyordu tenim
kat kat


gözlerim kapalı öylece bakıyordum
ay’a ve yıldızlara


sesimi tanımıyordu hiçbir dua
melekler uzaktan bakıyordu yakın değildi hiçbiri
gözyaşımı boğuyordu toprak ve kayalar
göğsümde sırtımda boynumda saçlarımda
ayaklarımda yılanlar
çürükler ordusu
desen desen


mora boyuyordu yüzümü dudağımı


sırıtıyordu iskelet kafaları
kanımın tadını almıştı lanetli ruhlar ve kabuslar
her gün yeni bir replikle dilleşiyordu dudakları
ve çengelli dilleri


uyanmak
istedikçe dalıyordum uçurumlara
ölüme benziyordu her tık her zorba nefes
Tanrının varlığını inkar edenlerin gölgesi çekilmiyordu
göğüs kafesimden



delilik değil bunlar gerçeklik
harami canavarlarının obur midelerinden
kangren kokulu tükürüklerinden geçtim
korkunç karanlığı
ezdim


sabırlarla ışıklarla
dualarla


..........


sıyrıldı kederler
yılanlar çekildi kendi yuvalarına
bense içime döndüm iyileşemeyen yaralarla
özüme huzura


artık
mor çiçeklere uzaktan uzaktan bakıyorum
baktıkça kendimi anımsıyorum
hiçliğin ortasında


tsunamilerin
ezici fırtınaların kasırgaların içinden hırçın dalgalarla
kumsala atılan bir deniz kabuğu
şimdi yuvam



susturdum gözyaşlarımı susturdum
dilleştirmedim artık hiçbir acıyı







ayşe uçar
06052024
16:44