Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
uykusuz kan çanağı gözler gibi kıpkırmızı tuğlalarıyla beni seyrediyordu sanki duvar. çise gibi ağır ağır üzerinden akarken damlalar dilim varmadı rutubet demeye dedim ki duvarlar da ağlar...
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Duvar şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Duvar şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
İlginç..Bir şarkıda diyordu ki; " duvarlar da konuşmuyoooooor!..." Eee madem konuşma özelliği var duvarların ağlama becerisi niye olmasın ki...Her şey insanda bitiyor.Mahir kalemi selamlıyorum.Sağlıcakla.Saygıyla.
Eee madem konuşma özelliği var duvarların ağlama becerisi niye olmasın ki...Her şey insanda bitiyor.Mahir kalemi selamlıyorum.Sağlıcakla.Saygıyla.