Söyle, hangi dil ile anlatayım ben seni
Bombalanmış kentlerin masum yüzlü çocuğu
Kendine meftun etti zeytin gözlerin beni
Uzanıp takabilsem, sana nazar boncuğu
Şu sürgün yüreğimin sanki sensin ortağı
Sıkı tut ellerimden koparma ha bu bağı

Tarumardır gülşenin uyandığın her sabah
Sen de bülbül misali güle mi küstün Marah?

Kanayan coğrafyanın solgun kızıl goncası
Saksısına yabancı, toprağına küskün gül
Suya hasret çöllerin dört yapraklı yoncası
Ey yaban diyarlarda kanadı kırık bülbül
Söyle de matemine ben de ortak olayım
Haydi, aç kollarını, kollarıma dolayım

O nazende sahralar şimdi sensiz her sabah
Unutma! Gülistandır bülbüle her yer Marah.

Seni emanet ettim gülşende bahçıvana
Kırık saksı, solgun gül olmasın gülistanda
Gülüşün ömre bedel, tebessümün nirvana
Kucaklayıp sarılsam sana şimdi şu anda
Masumiyeti ile kendine cezp ettiren
Lal’ımı çözüp bende bana dil öğrettiren

Tutuşup yandı gönlüm, seni gördüğüm sabah
Ben seni unutamam, sen de unutma Marah…


Yozgat, 18 Mart 2024


Bu şiir, Türkçe öğrenip bana mektup yazan Suriye’li mülteci kız sevgili Marah ve onun çok değerli özel eğitim öğretmenine sevgi ve saygılarımla ithaf olunur.

Not: Fotoğraf temsili olup İnternet görselinden alınmıştır.