Ey sevdiğim atma beni ateşe
Nâr, demişim hasretine duy beni.
Hükümsüzdür al kalbime vur kaşe
Sesim çıkmaz pare pare kıy beni...

Eski bir dosya de, at bir kenara
Aklına geldikçe, bak ara sıra
Hafızanda kalsın bir kaç hatıra
Kurumuş bir gül yaprağı say beni...

Tûrab’ın olayım, bas geç acıma
Unutulmak kadar gitmez gücüme
Bir mendil ver, elvedâ yaz ucuna
Yak ateşi, at içine vay beni.

Bu şiir, ayrılık acısı çeken bir sevgilinin yürek burkan feryadıdır. Sevdiği kişiye son bir kez seslenen şair, kendisini ateşe atmasını, hasretine dayanamadığını, kalbini alıp kaşe vurmasını ister. Kendisini eski bir dosya gibi kenara atmasını, ara sıra hatırlamasını, kurumuş bir gül yaprağı gibi değer vermesini diler. Sonunda, kendisini unutmasını, elveda yazdığı bir mendil verip ateşe atmasını isteyerek veda eder. Şairin bu şiirde kullandığı dil, duygusal, lirik ve ahenkli bir üsluptur.