Gümüşhane’de kış sert geçmiş olacak ki cemrelerin düşmeye başlamasıyla şair ilkbaharın rüyalarını görmeye başlamış. Gerek aile fertleriyle ilgili olarak gerek kendi rahatsızlıklarıyla ilgili olarak kasavetli yıllar geçiren şair, ilkbaharla birlikte yeni bir başlangıca gebe. Yeniden doğuşa. Çünkü yenilenmeye ihtiyacı var. Her ne kadar yeni doğuş kendince bazı sıkıntıları taşıyor olsa da şair şimdilik bu sıkıntıları es geçmiş.

Usta şairlik zoru kolay söylemekle ilgilidir. Ikınmadan sıkınmadan sözcükler anlamlı bir bütün olarak kendi doğallığıyla dizeleri bentleri oluşturmalı. Şiir bu anlamda da usta işi.

Bahar demek renk demek şiirde sırasıyla yeşil, pembe, beyaz, sarı, mavi, mor ve ebruli renkleri sözcük olarak kullanılmış. Bununla birlikte renginden bahsetmese bile çağlayan derelerin, gökten düşen serinliğin, filizlerin el uzatmasının, toprağın gözünün de şairin hayalinde bir rengi olsa gerek. Tıpkı lale soğanının, şelalelerin, nurun, çiçeklerin, balın rengi gibi. Tıpkı papatyanın, leylakların, karanlığın, güneşin, hatta hayali gülüşün, düş’ün bile bir rengi gibi. Buna şair hassasiyeti denir. Sanatçı normal insanların görmediğini gören, duymadığını duyan bunu en yalın şekliyle gösterip duyurandır.

Yediden yetmişe herkesin okuyacağı, ezberleyeceği bir şiir.