Akşam soluk, yüzümde gölgeli yalnızlıklarım
Omuzlarımda taşıyamadığım bu sensizlik
Odamda hayalin, hayallerimde yenikliğim
Ve yüreğimi sevdadan sevdana salan şarkın
Gölgeler içinde biri dolaşır ki ; o sensin
Uçarsan sana kırılacak ... gitme kal !

Gönlüm hep kırıldı, incindi, küstü. Olsun
Sevda bahçelerinin gülleri solsa da sever
Yine gel de bir akşam üstü
Tut şu çaresiz ellerimden
Sar hıçkırıklarımı, sustur kırık sesimi
Madem ki geçip gidiyor en güzel yıllar

Şimdi senden uzak ruhumda bir özleyiş var
Üşümüş bu yaralı ellerimi tut tesellinle yar
Sesini duyarken ; kalbim kanatlanır kuşlarla
Doğar şu gönlüme, olsa da akşam güneşi
Bir rüzgar okşar gibi, okşarken sesin akşamlarımı

Yitip gittiğin bağrımdan kopan fırtınaları
Hangi mevsim gelip ılıklığını sarar ufkuma
Hayallerle avunup, hayal kurdum her yıl
Gidiyor ellerimden kayıp tutmaya çalıştığım hayat
Yaklaşan her günüm bir muamma, bir yağmur
Seninle gülerdim ne zaman dalsam o gözlerine
Bir tılsımdı dudaklarımda senli gülüşlerim
O uzak yıldızlara astım artık ellerini

Kor gözlerimi ateşler yakamaz artık sevsende
Ezeli ve ebedi şiirler söylesen artık gelsende
Yitiriyorum tutmağa çalıştığım cesaretimi
Baktığım her yer her şey matem içinde

İster misin ?
Var mısın, kaybolup gidelim şarkılarımızda
Her yer sessiz, sensiz, avuçlarımda özleminin nemi
Her tarafımızda martıların özgür çığlıkları
Uzaklarda eflatun günün seslenişi
Doğar mı ufuklarıma parlak bir güneş !
Paramparça olsun artık
Karanlığın siyah perdesi

Günay Koçak
05 Şubat 2024