Hazan rengi bir ayrılık sarıyor hüzün sokağımı
Sensizliğimin bu akşamında
Şimdi senden çok uzaklardayım
Hangi notayı çalsın parmaklarım
Bir acı var içimde, boğazıma dek sarılan
Kanatıyor içimi cam kırıkları gibi
Adını koyamıyorum bunun

Sokak lambalarının soluk yalnızlığını yaşıyorum
Öyle kırık ki içimde her şey
Kim toplayabilir kırık aynalarımı
Yokluğun kocaman bir düğüm şimdi
Hıçkırıklarım sarıyor geceyi
Gurbet geceleri bir başka
Korkular gelip oturmuş gözlerime
Sensiz çok zor buna alışmak

Hicran sarmış yüreğimin son bahçelerini
Nasıl anlatırım seninle dolu
Sesinle ve ayrılığınla
Burkulan kalbimin hikayesini

Artık bir yalnızlık abidesi
Acı bir roman şu kalbim
Geldiğinde okuyacağın
Oku... yalnız, ağlama
Yetti seninle ıslattığımız yastığımız
Şu gurbet akşamında yabancı renklerine sığındım
Berlin caddelerinin
Biraz teselli bulurum sanmıştım

Oysa gurbet daha bir dağlıyor içimin yarasını
Renkleri yansıyor gözyaşlarımda
Şu yılbaşı neonları
Saçlarıma ve yüzüme

Unutturdu mu sanıyorsun
Şu gurbet, bu Berlin sokakları
Bana seni
Uğuldayan rüzgarlar çatlatırken kuru dalları
Sanıyorum sesinin fısıltıları

Gökyüzünde fersiz yıldızlar
Seyrine daldığımda sanıyorum gözlerin
Yağmur mu diyorsun penceremdeki
Dinmeyen yaşlarımdır onlar

Bu mektup senin için
Uzansam da şu Berlin sokaklarına
Unutamadığım gözlerin için
Duyuyor mu kalbin, kalbimin
Sana seslenen şarkısını
Biter mi bu ayrılık
Şimdi güz esintisi saçlarımda bekleyen
Dayanılmaz gecelere sığınmışım
Gel de
Sussun içimin matemleri

Günay Koçak
04 Şubat 2024