Gözlerime çamur yığını geceler akıyor
Göremiyorum içimdeki ıslak kalabalığı
Kahırlı yaşantımda bir başımayım
Oysa beni yalnız sen anlardın
Şu kaybolmuş yitik dünyada
Bir zamanlar ne çok şeydi aşkın
Güneş gülüşlerinde rastlardım bahara

Artık tutunamıyor ellerim yeşilimsi dallara
Mevsimler hepten güz sarısı akşamlara
Katran yüklü şiirler akıyor parmaklarımdan
Vagonlar dolusu kederler var yüreğimde
Baharlar karşımda ; kuşlar matemde
Öyle zindan gibi bakarlar bana
Gelip oturur o an kalbimin
Hatıralar köşküne

Tutup sen de gittikten sonra
Neyim kaldı ki; içtiğim su, ekmeğimdin
Sana bağlıydı nefes almam
Damarlarımda dolaşan kanımdın
Bu sefer de gülmedi gözlerin bana

Şimdi intihar gemileri kalkıyor yağmur gözlerimden
Ölüyor ümitlerim gecenin karanlığında
Ama biliyorum bir gün geleceksin
Gerçek olacak ıslak gecelerde kurduğum düşler
İki güneş gibi doğacak gözlerin akşamlarıma
Bil ki yokluğunun affetmez zindanlarında
Yaşantımdan sileceğim sensiz geçen tüm günlerimi
Bir gün geleceksin biliyorum

Günay Koçak

2. 5. 2026