Sen susunca kıymetli
Kalem, kağıt, mürekkep susuyor
Hangi zamanda bıraktın ki yüreğini
Mevsim, ay, gün susuyor

Yamalarımı gizliyorum cümle aleme
Gören Leyla, Mecnun’u unuttu sanıyor
Döküyorum en hafi hallerimi kaleme
Dilinden ruhuma hüzün yağıyor

Akıp giden ömürde, yitirdim seni kıymetli
Düşlerde, menekşelerde kokunu aradım.
Gündüzlerim, gecelerim hasretken sana
Yokluğunu deva diye gönlüme sardım.

Zihnimde duran zamanlarda kayboldum kıymetli
Dinmeyen fırtınaların uğultusuna bıraktım kendimi
Gözlerini bir dağ esintisine emanet ettim
Emanet ettim
Turnaların göçüne eski neşelerimi

Ey kıymetlim
Silinmeye yüz tutan gülüşlerim yorgun
Hüzünler birikiyor göğüs kafesimde
Yitik ezgilerin solgun güftesi
Kıskandırıyor bülbülü bile titrek sesimde

Ah kıymetlim
Yüreğimin yangın yeri
Şimdi nereye baksam bir buruşuk yüz
Neye dokunsam taş kesiliyor
Sensizlik esir almış sokaklarımı
Gönlüm esrik rüzgarında savruluyor

Arife ÖZDEN