Hayat serüveninde biz ne savaşlar verdik
Sabrımız bizimle hep bence yıllar yoruldu
Bazen yarı yoldaydık bazen menzile vardık
Biz hala yürüyoruz bence yollar yoruldu

Kar boran fırtınayla, günler gelip geçerken
Yaz bahar aylarında mutluluğu biçerken
Her gönül bahçesinde bin bir çiçek açarken
Meyvesi yediveren bence dallar yoruldu

Sönmeyen ışık gibi cana can verir umut
Sen ne yaşarsan yaşa en kötüsünü unut
Yüreğindeki sevgi olunca başka boyut
Hayat denen sahnede bence roller yoruldu

Bilirim her karanlık şafaklara gebedir
Sen huzur bulmak için ne yapsan da yeridir
Yarınlara hiç kimse olamazken muktedir
Medet umduk kahveden bence fallar yoruldu

Üstüne görev gibi gam yükü çektirenler
İnsan değil kulların boynunu büktürenler
Hesabını verecek gözyaşı döktürenler
Sevinmesin boşuna bence seller yoruldu

Her yeni kıvılcımda öldük öldük dirildik
Yâre vuslat düşlerken hayaline sarıldık
Pes etmedik vurguna hep ayakta görüldük
Sevdanın yangınında bence küller yoruldu

Gülseren MORKAN