YILLAR

Gençliğimi bilemeden
Doyasıya gülemeden
Daha murat alamadan
Kanatlanıp uçtu yıllar
Rüzgar gibi geçti yıllar

Bitmeyen dünya telaşı
Oyaladı cahil başı
Musallat oldu gözyaşı
Derde yelken açtı yıllar
Rüzgar gibi geçti yıllar

Gölgelendi ömür dağım
Haçan bitti gençlik çağım
Güz geldi bozuldu bağım
Nasıl kondu göçtü yıllar
Rüzgar gibi geçti yıllar

Saçlarıma düşen aklar
Acı tatlı anı saklar
Azrail kapımı yoklar
Yaşlılıkta güçtü yıllar
Rüzgar gibi geçti yıllar

İki kuzum, can yoldaşım
Hem dostum hem arkadaşım
Kısaldı ömür kumaşım
Acımadan biçti yıllar
Rüzgar gibi geçti yıllar

Arzularım boşta kaldı
Hayallerim düşte kaldı
Göynüm çocuk yaşta kaldı
Ödenecek borçtu yıllar
Rüzgar gibi geçti yıllar

Gitti bahar geldi hazan
Pişmanlık gözlerden sızan
Yüreğime düştü suzan
Nurgül’üm der hiçti yıllar
Rüzgar gibi geçti yıllar

Nurgül KAYNAR YÜCE/ K. MARAŞ