MÜMKÜN OLSAYDI

Çocukluk yıllarıma giderdim koşa koşa
Mazinin kapısından girmek mümkün olsaydı
Razıydım soğan ile katıksız yavan aşa
Anam ile babamı görmek mümkün olsaydı

Dağ taş bayır yürürdüm bir naylon çarık ile
Öf demeden yaşardım yıllarca çeksem çile
Anamın saçlarını tarayarak sevgiyle
Tahta şimşir tarakla örmek mümkün olsaydı

Kırmızı pabuçları ayağıma giyerdim
Sürme çiçekleriyle gözlerimi boyardım
Bayram harçlıklarımı mendilime koyardım
O eski bayramlara ermek mümkün olsaydı

Çelik çomak, körebe, saklambaç, yakan topu
Topaç, misket, birdirbir, seksek ve ayak ipi
Kapanmasaydı keşke maziye giden kapı
Zamanı gerilere sarmak mümkün olsaydı

Saçlarıma fiyonklu ak kurdele takardım
Babamı görmek için pencereden bakardım
Tütün kolonyasıyla burcu burcu kokardım
Dokuzlu yaşlarıma varmak mümkün olsaydı

Anamın kuruttuğu patlıcanı börtlerdim
Karpuz çekirdeğini bacım ile çitlerdim
Taşımak zor olsa da seve seve sırtlardım
Kalın yün döşekleri sermek mümkün olsaydı

Babamın şefkat ile açtığı kollarını
Öpebilseydim keşke anamın ellerini
Bahçemizde açılan peygamber güllerini
Ellerimle toplayıp dermek mümkün olsaydı

Nurgül’üm elli sene kuş olup uçuverdi
Hem anam hem de babam dünyadan göçüverdi
Ömür denilen zaman nasıl da geçiverdi
Saati çocukluğa kurmak mümkün olsaydı

Nurgül KAYNAR YÜCE / K. MARAŞ