üçüncü mevsim de bitmek üzere
hâlâ aklım gözlerindeki o manâlı bakışta
zaman üstünden akıp geçti onca şeyin
en son kalkan trenin çığlıklarıyla

ve hâlâ içimde bir papatya büyütüyorum
her sabah gözlerinle bakıyorum dünyaya
kirpiklerimde gözlerinden kalan en son damlacıkla

biliyorum; "ama" diyeceksin
ama "ah!" bir bilebilsen…


çekip gideceğim
gözlerinin en bilinmez mevsimine
belki bir çiğ tanesi
belki bir papatya olup döneceğim:
"seviyor", "sevmiyor", “sevmiyor…”
biliyorum "ama" diyeceksin

keşke
seni bulabilseydim
her köşeyi dönünce
mesela
bakkaldan çıkarken
elimde gazetem
sen yeleğinin önünü ellerinle kapatıp içeri girerken
mesela
tam otobüse binerken "pardon" derken
yüzümü yıkarken başımı kaldırdığımda
ya da
bir gün kapımı açtığımda
içeri dolan hava gibi
karşıma çıksaydın yeniden.


sesim
sesine
ses versin isterdim,
sessizce

yanına sokulup uykunda
yanağına dokunup dönebilseydim keşke
saçlarını koklayıp
ellerimle üzerini örtebilseydim
işte şimdi

biliyorum
iki ayrı iklimin iki ayrı çiçeğiyiz
yanlış mevsimde, yanlış yerde açmışız

biliyorum "ama" diyeceksin
ben de " keşke" demiştim zaten.


Ankara 2004