Rafığım dağıldım gel topla beni
Kırıldığım yerden kopuyorum ben
Yıkılmaz sanırdım bin topla beni
Vurulduğum yerden kopuyorum ben

Unuttum herkesi akraba hısım
Düşmanlar dost oldu dostlarım hasım
Kaç yıldır doğduğum toprağa küsüm
Darıldığım yerden kopuyorum ben

Kader bizi bir kalıba döküyor
Kendi diktiğini kendi söküyor
Çıkrığında çeviriyor büküyor
Eğrildiğim yerden kopuyorum ben

Sonunda ölümsüz dünya var gibi
Direndim hayata bir duvar gibi
Şimdi Nuh Bağı’nda deli nar gibi
Yarıldığım yerden kopuyorum ben

Büyüttüm sevgiyi her aşık gibi
Salladım dizimde bir beşik gibi
Dolandım beline sarmaşık gibi
Sarıldığım yerden kopuyorum ben

Buluttan hafiftim kardan berraktım
Taşlardan taşlara döküldüm aktım
Denizi deryayı size bıraktım
Durulduğum yerden kopuyorum ben

Fikrimi söyledim dara çekildim
Sevgimi anlattım zora çekildim
Kabuğum altında yere çekildim
Varıldığım yerden kopuyorum ben

Hak insana hile yapmaz sanırdım
Doğruyu tek bilir sapmaz sanırdım
İrademi sağlam kopmaz sanırdım
Gerildiğim yerden kopuyorum ben

Belki hak kalemi beni de yazar
Dağları bağ ettim bağı gülizar
Kimin gözü değdi kim ettti nazar
Görüldüğüm yerden kopuyorum ben

Nil’in sıcağında bir koca Musa
Mucize bekliyor ne yapsın asa
Yükledim yılları kemiğe kasa
Yorulduğum yerden kopuyorum ben

Gidiyorum rafık kaldır boşumu
Harcadım sonunda her kuruşumu
Ne zaman göstersem dik duruşumu
Doğrulduğum yerden kopuyorum ben
Ziya.ACAR10.10..2023
Nuh Bağı:Köyümüzde bir muhit bölge