Şiir güçlü bir tasavvufî ve kadere teslimiyet duygusu taşıyor. “Benim değil” redifi etrafında kurulan yapı, dünya, kimlik ve sahiplik algısını sorgulayan bir iç yolculuğa dönüşmüş. Özellikle son kıtadaki teslimiyet tonu şiirin ana fikrini net biçimde tamamlıyor.

“İnsan, bazen sahip olduklarını değil, kendisine emanet edileni yaşar,
Ve fark ettikçe anlar ki; dünya bir mülk değil, bir geçiştir sadece,
Bu yüzden en ağır yük bile aslında ‘benim değil’ diyebilmektir.”

Şiirde imgeler güçlü ve halk şiiri geleneğine yakın bir akış var. Bazı dizelerde anlam yoğunluğu çok güzel yakalanmış (“rol benim değil”, “petek benim değil bal benim değil” gibi). Yalnız bazı yerlerde ifade tekrarları biraz sıkışıklık hissi oluşturuyor; küçük sadeleştirmeler şiiri daha da akıcı hale getirebilir.

Yüreğinize sağlık, güzel bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.