Beni bilen bilir,bilmeyene sor.
Her doğruda yalan,sözüm var benim.
Her şerri yiyorsa ,alda hayra yor.
Kızarıp bozarmaz,yüzüm var benim.

Ağzımda geveli, çıkarmam bakla.
Atarım erinmem ,onlarca takla.
Tüm kirleri alda,elinde pakla.
Dolambaçlı yolda, düzüm var benim

Benden alır iblis, ilim dersini.
Satarım düz diye, papuç tersini.
Nemrut alamadı, benden hersini.
Her tür sıkıntıda, çözüm var benim.

Ben yarattım verem denen illeti.
Vermeyerek hasta ettim milleti.
Gösterdim aleme,zul-ü zilleti.
Mayada bozukluk,özüm var benim

Benden oldu işte, bütün haraplar.
Eksimiş sirkeydi, oldu şaraplar.
Birbirini yedi, hindu araplar.
Her bahara ayrı. güzüm var benim.

Seveni kul ettim,para puluna
Mecnun muhtaç oldu, şirin çuluna.
Acımam nedense, evli- duluna.
Her yürekte kordan,közüm var benim.

Alim idi bozdum, fenni ilmini.
Üç- beş asır geçti, belki tahmini.
Seyre daldi alem, kahır filmini
Nazar_ı külli de,gözüm var benim.

Sormadilar diye, söylemem kelam
Benden hasıl oldu, bin türlü belam
On asır önceden, okundu sela’m
Şehirde köylerde, tozum var benim.

Her yerde yer içerr, yan gel yatarim.
Ucuzundan alıp,paha satarım.
Kah düzdeyim bazen,çıkar batarım.
Her mecliste ayrı,kozum var benim.

Alem beni bilmez,tanımaz oysa.
İki dirhem etmem,kefeye konsa
Zerre ateş vermem,alem hep donsa.
Cihana yetecek, buzum var benim

Benimle düzülür,yolda kervanlar.
Eski halde kalmış,yeni devranlar
Her sene çıkıyor, bana fermanlar.
Heybemde kokuşmuş, tuzum var benim.

Elleri hor görür, görmezki kiri.
Sanar erenlerden, devşirme piri.
Sürü olmuş güde, kangalın biri.
Mundardir üç kuruş, kuzum var benim

Hatice Kılınç üstadenin çok değerli ve etkili naziresi yorumlardan sayfaya taşıma gereği hissettim üstadenin kalemine duygusuna sağlık

Kimsin sen ey şiirde gizlenen
Harf harf hece hece gezinen
Dizelerden kıtalara süzülen
O (cc) varken kaçacak neren var senin
HATİCE KILINÇ