Sen gidince
gözümden düşmedi, devrildi dünya...
Sana hasrettiğim son şiir gibi
avcumun içinde sıkılıp kaldı,
ezilmiş bir kağıt parçası oldu...
Yazamadım hiç içimin derdini,
kaç küskün arzu boynuma attı kemendini,
gerildi durdu gönlüm,
Sen gidince...

Öyle suskun, öyle sessizim şimdi,
ne güzel bir haberden açılmaz keyfim,
ne de bu labirentten yol bulmaz beynim
bu kadar yakınlar ve dostlar içinde
sanki terkedilmiş, kimsesizim şimdi...
Sen gidince...

Neler-neler değişti bu kaç yılda...
O kadar haykırdım kaç dilde, kaç duyguda...
Yine de lâl kaldım...
Kalbine yol bulacak o dili öğrenemedim...
Senin bir selamın bile gelmedi...

Bastırılmış duygulara kazılmış bir mezardım
sen konuşturuncayadek...
Gelen vurar, giden vurardı,
bense susardım...
Ancak umudum asla tükenmezdi...
Sen varken ben yalnızca şiir yazardım,
şimdiyse yeniden en başa dönüp
önceki o karamsar şair olmuşum...
Sen gidince...