Her seni hatırladığımda
Güneş’e dokunmak geçer içimden...
Bunun için depresif tranbolinlerim var benim.
Sen ki iyi bilirsin,
kafamı taşa vurmadan vazgeçemem bu hevesimden
bilsem bile ki yükselen her şey düşer en sonunda...

Sen sonunu ta başından görmüştün:
önce eleştirilerin işe düştü
ve nihayet ithamların...
Hâlâ anlamıyordun ki,
hiç bir azap ve ya suçlama korkutamaz şairi...
Sen benden çok kendinden korkuyordun belki de
ve sımsıkı tutmuştun yüreğinde
gülüşünün ardında sakladığın o gizemi...
Halbuki, korkulacak en son adamdı
âmâlı insanlık,
imanı sevgi,
yakını yalnızlar olan,
cehenneme bile aldırmayan
şair ruhlu bu serseri...
Çok arzu-dileği yoktu;
bir tek korktuğu Allah’tan kaçmaktı aklındaki,
bir de seni hiç olmazsa
bazan görmek esas derdi...

İnan, yüküm ağır değil sen içimde olduğundan...
Yalnızca bu menzilsizlik takatten salar ruhumu,
bazan da sorarım kendime;
’aranızda geçilmez bir duvar ören
o sabırsız acı dilin
söylesene, mutlu oldu mu?!’
Sana giden bir yol vardı,
semti belli, yönü belli,
her an açık, neşe dolu.
Ne bir keder, ne ızdırap, ne hasret kapamazdı onu,
bense kendinden kaçıp geçmek için derin çaydan
eline geçen her bir şeyi düşünmeden o çaya atan
çılgın bir mahbus gibiydim...

Keşke zamanı dondursam
ve o güne dönebilsem...
Kıra bilsem ellerimi,
sustura bilsem alev saçan hislerimi...
Ben suskun bakışlarımla gözlerinin içine dalsam,
sense sakince ’yolun açık olsun’ desen bana,
adres falan da sormazdım,
hasreti yollardım o menzilsizliğe
ve seni görmek için dediğin yolla
gidip-gelirdim daima...

Şimdiyse boş bakışlarla boylanırım geçmişin ardından
yorulur göz kapaklarım
hasretin hepten yorunca
en zayıf yol yoldaşım - hafızam bulanıklaşır;
tükenir kurtulmaya çalışan güç istencim de
ve baş vurur en son çareye,
inandırmaya çalışır,
guya bir karabasanmış,
bilincim ve duygularım bir oyun kurmuşlar bana,
guya ezelden yokmuşsun, her şey koca bir yalanmış...
Sineme ağırlık çöker,
sevinirim - yanılmışım,
görürüm ki, kalbimdesin,
sana diyeceklerimden
sana giden yol tıkanmış...