MECBUR MUYUM BEN

Kendimi hafifçe
Geriye çekip,

Bazı şeylerden
Yavaş, yavaş
Kopmak istiyorum.

İnsanlar yordu beni,
Günahlarıyla vurdu beni

Kılıçları birbirine
Merhametsizce inen

Canice suçlara
Sahne olmuş
Bir dünya için

Acılarımdan avlanmaya
Mecbur muyum ben,

Kör inançlarını
Pis bedenlerinden akıtıp,

Zevkine süslenmis
Bu dipsizliğin içinde

Parcalanıp ölmek mi
Benim vazifem,

Aklımın mesaisi
Bu mu olsun.

Karanlığa donmuş
Leş kokulu
Sefil yataklardan

O yükselen
Sesleri duydukça,

Korkuyorum, korkuyorum

Tehlikeye azgınlasıp
Şiddeti arzulayan

Yanlarıma teslim olmaktan.

Hergün parmağını şaklatıp
Benim gibi titizlenen

Yüreği iyilik kokan
İnsanları öldürmek mi
O Tanrı’lık
Dediğin muhteşem güç,

Bırak artık

Bizim gibi
Direnenlere mezar
Kazmayı,

Vazgeç şu kötüleri
Zenginleştirmekten.

Çok mu zor

Özgürlüğün şarkısı olmak
Çok mu zor

Kaybedilen insanlığı
Yeniden içimizde bulmak.

Nevzat TAŞKIRAN