Annem, hayatının son günlerinde bile güçlü ve cesur bir kadındı. Onunla gurur duyuyorum ve onu çok özlüyorum. Bu blog yazısında, onunla geçirdiğim son anları ve onun bana bıraktığı mirası paylaşmak istiyorum.

Annem, 80 yaşında kalp krizinden vefat etti. Hastalığı, teşhis edildikten sadece bir yıl sonra onu aramızdan aldı. O süreçte, ona elimden geldiğince destek olmaya çalıştım. Onu hastaneye götürdüm, ilaçlarını aldırdım, ev işlerini yaptım, onunla konuştum, dua ettim. Ama en önemlisi, ona sevgimi gösterdim.

Annem, benim için her zaman bir kahramandı. Çocukluğumda, babamın şiddetinden bizi korudu. Bize okumayı, yazmayı, saygı duymayı öğretti. Bize hayallerimizi gerçekleştirmemiz için cesaret verdi. Bize güzel yemekler pişirdi, güzel kıyafetler dikti, güzel şarkılar söyledi. Bize güzel bir hayat sundu.

Annem, hayatının son günlerinde bile bana çok şey öğretti. Bana, hayata karşı mücadele etmeyi, acıya karşı sabretmeyi, ölüme karşı teslimiyet göstermeyi öğretti. Bana, sevginin her şeyden güçlü olduğunu, Allah’ın her şeye kadir olduğunu, ahiretin gerçek olduğunu öğretti. Bana, annemin bir parçası olduğumu, onun ruhunu taşıdığımı, onun izini sürdüğümü öğretti.

Annem, vefat etmeden önce bana bir mektup bıraktı. Mektubunda, bana ne kadar sevdiğini, ne kadar gurur duyduğunu, ne kadar dua ettiğini yazdı. Bana, hayatımı iyi yaşamamı, kendime iyi bakmamı, aileme iyi davranmamı istedi. Bana, Allah’a güvenmemi, Peygamber’e uymamı, cennette buluşmayı umdu.

Annem, benim için her zaman yaşayacak. Onun anısını kalbimde taşıyacağım. Onun sözlerini kulaklarımda duyacağım. Onun yüzünü gözlerimde göreceğim. Onun sevgisini ruhumda hissedeceğim.

Annem, benim için her şeydi. Ona minnettarım ve onu çok seviyorum.