Gün soğuyor
üşüyorsun
ve sen yalnızlık yolunda kucaklamışsın Eylül’ü
Ki son bah(k)arlar öyle soğuk öyle uzaktan
içinde yeşerttiğin tüm gülücükler elemli bir suskunluğun içinde yol alır
Anlarız ki Eylül bir şiirdir artık ömrümüzden geriye kalan

ah nokta’lar (.)hiçte yabancı değil gözlerimin menziline
Ne desem kâr etmez, alnımda ince bir sızı gibi durur
Eylül koca bir suskunluktur bilirsin sende
dudaklarımız ıslanmaz hep bu yüzden kurur

Cehennem yanar insanı da yakar diye bilirdik,
oysa dizelerinde cehennem koca bir yalnızlık bahçesiymiş
Gidenlerin arkasından bakarken burkulur güneşin kalbi
Meğer Eylül yakmadan kül edermiş

Ressam değildin biliyordum kadim dostum
Yine de bir tuvalin var ve resim yerine efkarını çizmişsin
Günü geceye eşitleyen kalbinin telaşıyla
Eylül bir merhaba yeşertmiş sen adına hasret demişsin

Aşkların en uğrak mevsimini adımlarken anılardan payına düşeni alırsın
dudaklarının kenarına takarak buruk bir gülümse
Aklına düştüğünde üşümekmiş Eylül; ne acı
oysa yanmalıydı bedenin ve hele bir de hayalinde öpmüşse

Dünya alemin unuttuğu bir günü unutmayan sen
Özleminde illegal bir uçurtmanın neşesine kucak açmışsın
Dağlar ki hiç yabancı değil bize
Sence de bu yüzden mi kahverengidir gözlerimiz
Eylül mevsimidir yalnızlığın birde dalsız kalan yaprakların
bu yüzden mi
Yaralanmış kanamış ah çekmiş gövdemiz

Sen hüzün aşığı, bu aşk hecelerine ayırsa da
Hücrelerini kanatsa da
Vazgeçme sevmekten sevene mevsim yetmez
Sen gül aşığı, uzak aşığı
Bütün mevsimlerin toplamı bir Eylül etmez

Susmuş belki de Eylül
Dili kurumuş kim bilir
Belki de lal olmuş sancıyan yerinden bakıyor sana
Beklemekse artık hangi mevsim olsun olsun
Ve bulutlar yarense yüreğinle akacaksın
Dilinden düşmüyorsa baharın en hazin hali
Sonbahar kurudukça, mümkünü yok sen Eylül bakacaksın


Ve çaresiz nasıl ki düşmüşse her şair bu uçurumdan aşağıya
Ve nasıl ki anmışsa adını hepsi son bir defa
Dudaklarının kenarında kök salmışsa bir intihar sebebi
Artık gitme vakti gelmiştir dostum, de ki; Elveda...

Hadi kal sağlıcakla.

Eylül kimi zaman bir mevsim kimi zaman bir sevgili
çokça hüzün çokça ayrılık zamanı
oysa doğanın renklerini en güzeliyle döşediği zamandır tabiata
sarı ve kırmızı renkli yaprakların göz kamaştıran manzarasıdır ruhumuza yansıyan ve yeniden canlanacağının müjdecisidir yaşam adına sabırla bekleyenlerin suyun göğün toprağın ve hayvanların dinlenceye çekilmesidir

Her uyanışımda Eylül sabahının serinliğini, yaprakların serinliğini yüreğime dolduruyorum. Ataol Behramoğlu

yüreğin şiir olup yağdığı mevsimdir Eylül o acılar o hüzünler o ayrılıklar yaşanmasa nasıl yazılırdı bunca güzellikler

ve eylül 2 boş çünkü şairin susuşları içinde birikenlerin özellikle yazılmayan

Tebrikle şiire


suyun sancısı tarafından 9/2/2023 4:07:55 PM zamanında düzenlenmiştir.