2
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
873
Okunma
Zamanın yüzü ne kadar kirli
Sen öp öyle ruhunu Valentina
Unutkanlık dokunurken loş bir ışığın tezgahında
Damarlarımızda ne kadar kaldık?
Ne kadar bizden kalbimiz?
Gülsen değişirim en azından
Ağlaman bir dehliz içimde
Uzaklarda bir şehir kuruyorsun kirpiklerinle
Kaçırabildiğini kaçırarak
Saçlarını tutuşturuyor gece
Ne varsa dökülmüş ceplerinde
Yor kalbini madem ki savaştasın sıradanlıkla
Bir beklentiyi çiz acemi fırça darbeleriyle
Mevsimleri bir türlü anlatamayan
Şehri ve kiri
Gelgitleri
Hayatın ökçesindeki iki yolcuyuz
Neyi ne kadar bilmeliyiz ki?
Gökten üç cemre düşmüş
Üçü de bizden değil
Bizim illere değil
İç içe geçmiş silüetler peşimizde
Bu defa iyi bak Valentina
Hayatın göğsünü delercesine
Nakış nakış desen desen
Bir şeyler var görmeye değecek
Bak oralarda
Bir bilsen...
5.0
100% (4)
Cevap Yaz