İnsanın ruhu kor oluncaya kadar yanarmış,
Öğrendim,
Amansız hikayelerin özünü çözümledim.
Çözümledikçe yüzüme vuran vurgunları ,
Gördüm, gözlemledim.
Birileri kor olmayı,
Vurgunda savrulmayı konuşuyor.
Günün sonunda görünen,
Öfkeden ötesi gerçek....

Ben de şiirler yazıyorum başkaları gibi,
Şarkılar besteliyorum imkansızlıklar üzerine,
İmkansızlığında mı bestesi olurmuş denilmesin bana!
Kavuşmaktan öte öyle besteleri var ki imkansızlığın!
Anlatsam mı?
Düşlerdeki ben ölürüm az ötede.

Sokakların dilini okuyorum son günlerde,
Gördüklerime, duyduklarıma inanamıyorum.
Oysa dili, dini, rengi ne olursa olsun;
Yok muydu herkes için bir merhamet?

Noktasına virgülüne kadar anlatılacak ne çok öykü var.
Örgüsünü yazamıyorum baş tacı hikayelerin.
Sonra bir de gerçekler var.
Benim gerçeklerim,
Senin gerçeklerin,
Ve onların gerçekleri...
Hangisi gerçek?
Bu kadar gerçek içinde gerçek?

Gördüklerine inanmayı bıraktığında
Kimliğin de resmin de değişmeye başlarmış.
Uzun zaman oldu gördüklerime inanmayı bırakalı.
Kim bilir benimkisi kimlik arayışıdır,
Belki de İmkansızlığı deniyorumdur.
İçinde itinayla yaşadığım yeni kimliğim ile...