yırtılır bak semayı baştan başa saran örtü
uzayın karanlığı akmaya başlar korkusu yetmez mi
hakikat hükmedince kulaklarına, dünya sesi kuru gürültü
kefenin cebi yok kefen dahi beş para etmez toprağa değince

can atar ölmek için kalpler deliler dergahında
akıllarının toprak kavgası nede olsa bitecek yer yarılınca
son kez bakacak gözler güneşe o günün sabahında
kar zannedecek insan dünyada bir gün daha kalınca

aşksa varlığı için illa bir ten mi gerekli
anlar ki insan kusur örten merhamete sevdalanınca
gözler mi görmeli kainatın renklerine boyanmış
en güzel renge dokunur insan
bedeni uyuyup ruhu uyanınca

fıtratı hep aynı desen toprağı illa kanatlar mı işlemeli
bu çırpınışlar dünyasında göklere yükselen mi var
hangi yaprak kıpırdar bir rüzgar ki esmeden
balıklar dahi farkında o denizlere dalgaları resmeden var

günahlar ki heybende ağır bir yük değilse
nedir seni geçmişin içinde kaybeden keder
yaşamak kadar kesin bir son ölmeden evvel
vakti geldi belki de çıkarmanın heybeden