1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
793
Okunma
CEHENNEME DÖNÜŞ
En büyük ayıplarımız,
ta Adem’den beri,
kusurlu doğmuş olmamızdı.
Üstelik de ne elmanın suçu vardı
mutluluk diyarından kovulmamıza,
ne de zamanın,
sözcükleri fütursuzca sıralayıp
hâkim olamadığımız dil sürçmeleriydi.
Neşter kesiği yaralamalara sebep;
her bir yaralanma sonrası
basitçe söylenen “sarılalım mı?” sözleri
sarmıyordu artık yaraları,
durdurmuyordu iç kanamaları.
Merhem olamadan birbirine,
biriktirdikleri yamalı bohçalarla,
kovuldukları mutluluk cennetinden
geri dönüyorlardı azap cehennemine.
Efkan ÖTGÜN
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz