çekiliyor ızdıraplı yollarından
meçhul gövdesinden kanlar
iki gözü iki dilim kan topağı
ayrılıyor resmen kendisinden
ölümün nefesini getirir rüzgarlar
bıçak gibi keserler yakını uzağı

korkuyor belli oluyor endişesi
sanki gözleri cehenneme varmış
dibinde isyanlar çıkartıyor vicdan
ölebilmesi artık tek güvencesi
kanı nerdeyse lağıma akmış
fareleri büyütüyor durmadan

evet insan ölüyor burada
namus belası denilen bir ihtarla
parmakları suyu kan olan çamurlarda
bir insan yaratıyor ki
bacısı
bacısına benzer bir yarısı

kuşlar saçlarına varmaya çekinir
öyle bir güzellik gösterişi bacısı
dudaklarına sözler dayanamaz erir
güzelden anlamayana çıkar acısı

anlamayan sakalı mağrurlar çöker bacıya
karanlığı korkutan bir gecenin yanında
iki adamıyla beraber ıslak çamurun başında
çökerler ölümü bilmez hain alçaklığın adına

bunu görenin başına verirler kurşunu
indirirler gövdesini kanlı göle kopkoyu
yarısı ölmüşün takatı kalmamıştır yaşamaya
ölümün gelmesini ister kendince
yaşayamadı doya doya
namusuyla