kara bir andır
sessiz yavandır
susan hep candır
kıyamet sezilir


ışığı yakışıklı bir elektrik direği
sahipsiz kalmış kaldırımlar adımsız
köpekler uğuldar açlıkları hesapsız
karanlık susmuyor hertarafta sesi
gölgesine saklanmış bir kadının eli
ve yüreğine çarpan korkunun teni
beraberce çırpınıyor sonu belli değil


kaybedeni belli
yaşayan sevgili
yüreğindeki eli
ısındıkca tükenir


ölesiye korkuyor böylesine sokaklardan
saçları iki parmak daha uzayıverdi bak
gözleri korkusundan beyaza kesildi ak
yüreğindeki korku tohumları filizleniyor
saçının her teli bin bir yıldıza varıyor
olan olmayan tüm korkular kanına akıyor


toprağın üzeri
ölümün güzeli
yakalarsa seni
ölmeyi bilmeli


kavruk gözleri adi sözlerine karışan itler
her vakit karanlığı su diye içerler
ne istediklerini bilmez ama isterler
uykuları kabuslu ve acayip puslu
ölümden başkasının sözünü dinlemezler


yüreği çırpınır
gözleri fır fır
korkusuna sabır
verilse kavrulur


akşam üstü geçerken itler peşinde
kadının korkusu midesini eritmekte
dudaklarına dayanan hava çözülmekte
ay bir garip parlıyor sanki hevessiz
itler yürüyerek uğuldamaya devam ediyor
sustalı bıçaklar çekilmek üzere parlıyor
kadının yüreği yerine sığmaz dalgalanıyor


vicdan titremez
yürek ıh demez
arzu dillenmez
zevk öldürülür


elleri kollarına karışan bir kadın
dirseklerine asfaltın tadı yakın
itlerin tecavüzüyle susmayacak sakın
saçları bile korku tohumu gibi yerde
sözleri havada durup sık sık dökülmekte
ölümüne tecavüz göğün ötesinde izlenmekte


sıkılan beden
saldıran neden
ölüme güven
ölmek istenir


süt rengine vuran gökyüzü hala asılı
duvarlar sus payı olarak kadını ellemekte
asfalt zevke gelmiş güneşe esir düşmekte
ölüme varmış kadının gözü ölüme kurmalı
ölmek ne demek yaşamaya bile dayanaklı
şafağın ızdırabı gün be gün kararmakta
istemeyi bilmeyenler ile yaşam azalmakta


utanma kimse
sevin seninse
ölüm nedense
ölmek iyidir