0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
109
Okunma
Çocukken, okulda bir kız severdim,
Saçları siyahtı, teni sarıydı.
Gördüğüm ilk anda kalbimi verdim,
Çocukluk aşkımdı, aklım yarıydı.
Bu gece zihnimde canlandı yadı,
Halen aklımdadır. Veremem adı,
Sevip sevilmekte, yoktu muradı,
Kendisi çiçekti; ruhum arı’ydı.
Vermezdi; versede tutmazdı sözü,
Deryadan derindi, her iki gözü,
Pek hoştu gülüşü, güzeldi yüzü,
Güzelliği onun, büyük kârıydı.
Fazla konuşmazdı, hayli sessizdi,
‘Seviyorum’ dedi; ama hissizdi,
Helal süt emmişti, ve tertemizdi,
Bardız yaylasının, yağan karıydı.
Üç yıl önce sordum, arkadaşlardan,
Dedim: Haber var mı, o eski yardan?
Dediler: Evlenmiş! Duyduk kızlardan.
Artık başkasının nazlı yar’ıydı.
Yıllar gelip geçmiş, küflenmiş dünler,
Şimdilerde kalbim, acıyla inler.
Anladımki, o gün; o rezil günler,
Ömrümün en güzel zamanlarıydı…
