FAİLİ MEÇHUL SÖKÜK

Hayat yırtık bir gömlek gibiydi,
Düğmelerini kim kopardı, bilmem.
Hangi eller suçlu, hangi niyet kara;
Fail meçhul, hüküm ise muamma...
Giden bir ayak “dur!” sesiyle durmuyorsa,
Eğer gidiyorsa, artık dönüşü yoktur.
Hangi pişmanlık yaşarsa yaşasın;
Suçlu kimdir, artık bilinmez.

Parmak izi kalmaz kumaşta,
Eşkâl alınamaz, numunesi de yoktur.
Ruh sarhoşsa, ayyaşsa eğer;
Bir elin izinde yırtılır gömlek.
Sizde, bizde ya da en gizli hücrede;
Elbette bir gözde görünür o leke.

Gidecek olan gidecektir,
Mutlaka bir kavrama militan olacak...
Nereden yırtılırsa oradan zindan;
Yırtılana zindan,
Yırtana hayattır artık.

Adamlık bir tabloda asılı kaldı,
Adanmışlık ise safça satılık...
Küflendi o güzel başlayan roman;
Okundukça kapağında kaldı hoşluk.
Şeytan o boşluğu buldu mu bir kez;
Şehvetle doyurur kendi açlığını.

Yırtıldı gömlek...
Yırtan yitik, yırtılan bitik.