SEN KOKAN ANILARIM

Bak,
yine sensizim.
Şimdi usulca kapıyı aralayıp
buz kesmiş bir evin kapısından içeri gireceğim.

İnan sevgilim,
inan seni yanımdayken özlediğim kadar
bu akşam da özleyeceğim.

Hatta,
hayaller kurup “Balım,
Aşkım,
Ömrüm,
Nefesim” diye sana sesleneceğim.

Kim bilir,
belki birkaç kadeh içip sonra körkütük sarhoş olup
her şeyde,
her duvarda silüetini göreceğim.

Olur da düşerim bir an,
sakın ha üzülmeyesin.
Ben kolumdan tutar taşırım kendimi,
derdest ederek hüzünleri uzatırım yatağıma.

Hani yoksun ya yanımda,
merak etme sevgilim;
inan ki almam koynuma namahrem düşleri.

Sen diye sarılarak yastığıma,
kavrayıp ellerini koklarım saçının her bir telini.

Saçlarında aşk kokusu varken
hercai sevişmeler benim neyime?
O gün ki yüreğini bıraktın avuçlarıma,
ahdettim:
varıp giderim yüreğimin götürdüğü yere
ve sevişirim hayalinle.

Belki de söküp atarım sensizliği bir şafak vakti;
nasılsa getirir sam yeli seherin sessizliği
ve ezan sesi amber kokulu nefesini.

Sen adına sezgi de,
ben ise tutkulu aşk.
Biz dersek,
dindirir ateş böcekleri başımızda esen kasırgaları.

Mavi umuttur ya;
umut ederek maviyi,
tam da uykudayken ben:
parola,
“Balım.”
Cevap:
“Pıtırcık.”

İzin vermezse Tanrı,
kır kapıyı gir içeri,
sarıl sen kokan anılarıma.

Efkan ÖTGÜN