SOBELE BENİ

Yüreğini sevdiğim kadın,
bugün de yoksun ve ben kimsesiz,
yine sensizim; dön artık.

Gündüze sorsam, günde yanarım;
geceye sorsam, incinir düşlerim.
Gidersen,
bir daha dönmeyeceğini de bilirim.
Muzipçe bir edayla “saklanmış” der;
bulamayacağımı bile bile saklambaç oynarım.

Bilirim, uzaklardasın;
ait olmadığın düşlerde.
Bilirim, yüreğimin nüvesinde,
en metruk yıkıntılar altındasın;
müşkül bir yalnızlık solumaktasın.

Ah sevdiğim,
ah be kadınım…
Sükûtu isyanda,
ağır darbeler almış;
aşka ahraz kaftanlı hoyratlardasın.
Kan damlatan katreler gibi,
öfkeyle sıktığın dişlerinle dudağını kanatmaktasın.

N’olursun,
yanarak günahlarından arınmış
ateşin hüznüne atma beni.
Sensizliğe nice kaleler kurdum,
sabrıma nice bentler ördüm;
yokluğuna giydiğim zırh bile eridi.

Yanık bir sigaranın tükendiği gibi,
imgede tükeniyor sana dair sözcükler.
Hangi lehçede şiirler yazsam,
eksiliyor hecelerim; dön artık.

Mavi umutlara boyadığım karanlıklara saklanma.
Hıncımı alırcasına tuvalden,
çizdiğim resimlerde canlanmaktasın.
Ben sende eksilirken,
sen bende çoğalmaktasın.
Hadi çık da sobele beni.

Kırdıysan, affediyorum;
kırıldıysan, affet beni.

Efkan ÖTGÜN