Vazgeç

Artık, söyleme hatırlatma

Biz zamanlar yaşanan hatıralar saklı kaldı



Maceramıydı

Ömrün sayfalarında sancıydı

Ne kaldı hicran bir an durmadı hep sızlattı



Dinlediğim

Şarkılar sanki ızdırapdı

Hasrete gark ederek solgunlaşan susuzluktu



Nefesim

Yettiğince umut hazdı

Lakin varlık olmayınca acizlik hazin eserdi



Kime ne

Söylenirdi, dert benimdi

Hüzün nefesim, hasret kafesinde sessizliğim



Hayat adına

Renksiz sefilliğim neyleyim

Çaresizliği umut addedip fakirliği perçinlerim



Aklı neyleyim

Mantığı nereye sereyim

İrademe kefilim lakin şimdi solgun bir nefesim



Düşünmek mi

Güldürmeyin, neyi öncelerim

Nitelik olmazsa, vasat tefekkürü neye ekleyim



Bilirim mukallidim

Tahkike muhtaçlığı özlerim

Nereden başlayacağımı her nedense düşünürüm



İşte hal böyleyken

Sevmeyi hisseden fakirken

Hasretmeyi bilmeyen cahilken ben sana ne deyim



Senin naifliğinde

Sefilliğin eşiğinde biçareyim

Teslimiyetinde avuntularıma yönelirim ben bilirim



Nefsimi öncelerim

Hislerim renklerinde terlerim

Sadakatinde bencilliğe meylederim çünkü tacizim







Mustafa CİLASUN